November 2006 Archives

گاهی برای دلم اینجا هم می نویسم. چند روز پیش بود که نوشتم:
«شروعش با تو. توی یک تابستان داغ، کمی داغتر از تن تبدارت بود. چه کسی گفت: "عاشقی جرم قشنگی است به انکار مکوش" نکوشیدم! نه؟ و حالا فكر مي كنم مگر تفاوتی هم دارد.
به باور من دروغ، شروع آفرینش بود. وقتی که از سیب منع شدیم و حالا تکرار هر روزه ی این آغاز، یادآور چیزهای خوبی است که دیگر نداریمشان. حتی خودمان را می گویم.»
فیروزه ی نازنین در زیر آن متن شعری نوشته بود که قرار شد در اینجا نقلش کنم. نظرم را پیشتر به ایشان گفته ام پس اینجا قضاوت را می گذارم به عهده ی خوانندگان.

وای حوا !
چه گناهکارانه به تو حسودی ام می شود
نمی دانم اگر من تو بودم
یا جای تو بودم
آیا آن قدر جسور بودم که همپای آدم میوه بچینم؟
که گندم درو کنم؟
وای حوا !
کاش ذره ای
کمی، حتی خیالی
جسارت تو را داشتم
اینجا! روی زمین،
اگر همه چیز هم منعت شده باشد
باز هم نمی توانی هبوط کنی.
اینجا همه چیز خود هبوط است
همه چیز.

«پژوهشگران می گویند نرم افزار تازه ای برای مقابله با اینترنت توسط دولت ها ساخته اند که امکان دسترسی آزاد به اینترنت را به کاربران می دهد. این برنامه مجانی به شهروندان کشورهایی که اینترنت در آنها محدود شده است اجازه می دهد که بدون نگرانی از سانسور اینترنت از آن بهره ببرند.» [+]
یک روز پس اعلام این خبر توسط بی بی سی، سایت "سایفون"، ارائه کننده ی نرم افزار فوق فیلتر شد. تنها 2 روز دیگر، یعنی اول دسامبر تا ارائه ی نرم افزار مذکور باقی مانده بود.

در گزارش بی بی سی آمده است: سایفون از طریق همیاری شبکه ای کار می کند، یک کاربر در کشوری که اینترنت در آن آزاد است می تواند این برنامه را روی کامپیوترش دانلود کند و آن را برای کاربر دیگری از طریق اینترنت قابل دسترسی کند.
به این ترتیب کاربر کشوری که در آن اینترنت سانسور می شود می تواند با همان پسورد و از طریق پروکسی سروری که در این شبکه ارتباطی تعبیه شده است به راحتی وارد اینترنت شود.
طراحان این سیستم می گویند این برنامه همچنین مانع از ردیابی کاربران توسط ای اس پی ها می شود زیرا آنها تنها می توانند تشخیص دهند که کامپیوتری به کامپیوتر دیگری متصل شده است و از یافتن این که این کاربر از چه سایت هایی بازدید کرده است، ناتوان هستند.

حال این پرسش پیش می آید که با فیلتر شدن سایت مذکور خدمات فوق همچنان کارایی خواهد داشت؟ برای پی بردن به این موضوع باید تا دو روز دیگر صبر کنیم. پس از یک دسامبر برنامه را دانلود خواهم نمود و در اینجا قرار خواهد داد.

پی نوشت:
نرم افزار مورد نظر را می توانید از اینجا دانلود کنید. اگر آدرس مورد نظر فیلتر بود ایمیل خود ار بگذارید تا برایتان ارسال کنم. ضمنا یک موضوع بسیار مهم اینست که این برنامه تنها با استفاده از کمک یک نفر که در کشوری آزاد از فیلترینگ زندگی می کند میسر است.
به این صورت که او نیز این برنامه را دانلود کرده و برای خود عنوان کاربری و رمز عبور تعریف می نماید سپس آن عنوان و رمز عبور را در اختیار شما می گذارد تا بتوانید از آن استفاده نمایید. بزودی مطلب کاملتری در این مورد خواهم نوشت.
پاورقی:
» راهنمای استفاده از سایفون [حتما بخوانید]
» نرم افزار Web Tunnel برای گذر از فیلتر [+]
» CPROXY ; برنامه ای برای عبور از فیلتر [+]
» عکس: Top Secret [نگاتیو]

«خبرگزاری فارس: معاون مطبوعاتی وزير ارشاد از تهيه آيين‌نامه مربوط به ساماندهی سايت‌ها و پايگاه‌های اطلاع‌رسانی خبر داد و گفت: اين آيين‌نامه مراحل آخر تصويب را در هيئت وزيران می‌گذراند.» [+]

در ممالک مترقی غالبا قوانین به این دلیل وضع می گردند که عرصه ی حضور و میزان حقوق فردی را در قبال جامعه تنظیم نمایند. قوانین غالبا شکل تفاهم و تقابل اجزای تشکیل دهنده اجتماع را مشخص می نمایند.
اما در کشورهایی که نظامهای سیاسی و سیستم حکومتی ، منبع قدرت و مشروعیت خود را غیر مردم می داند -حتی اگر در ظاهر اینگونه ادعا نمایند- قوانین بیشتر میزان تعهد شهروندان و پاسخگویی آنها در برابر حکومت را تعیین می کند.
حکومت بر مسند دانای کل و حق مطلق می نشنید و از افراد جامعه می خواهد رفتار خود را بر اساس احترام به صفات حسنه و "تشخیص برتر" زمامداران تنظیم نمایند.

در ایران تا چند سال پیش کاربران در فضای سایر خالی از هر گونه باید و نبایدی رفتار می کردند. تا ظهور و نفوذ روز افزون اینترنت در صحنه ی زندگی اجتماعی، اقتصادی و سیاسی مردم لزوم تنظیم قوانینی را یادآور نمود.
قوانینی که در اکثر ممالک وضع و بر اساس آن عمل می گردد تا حقوق کاربران و کارگزاران حفظ گردد. اما با سابقه ی موجود از دولت نهم مشخصا وزیر محترم فرهنگ و ارشاد اسلامی -که دوست دارند همه چیز را کیهانیزه کنند- در این مورد برخی نسبت به تنگ شدن فضای رسانه ای اینترنت هشدار می دهند.

در حالی که دولت سعی می کند پروژه اینترنت ملی -استقرار نظارت استبدادی- را دنبال نماید، به موازات آن در جهت وضع قوانینی است که مصونیت حکومت و لزوم پاسخگویی کاربران اینترنتی را شامل گردد و به عبارت بهتر شرایط "اعمال حاکمیت" مهیا گردد.
گرچه این قوانین در ابتدا با شعار حمایت از حقوق مالف و ساماندهی سایتهای اینترنتی تبلیغ می گردد اما پرواضح است که پس از این باید شاهد دور جدیدی از اعمال فشار به این "رسانه ی نسبتا مستقل" که کارگزاران و به تبع ان کاربران زیادی را به خود جلب نموده، بود.
پاورقی:
» عکس: Top Secret [نگاتیو]
» اینترنت ملی؛ تلاش برای دولتی کردن اندیشه [+]

«مقامات افغانستان در واکنش به اظهارات رییس جمهورایران گفته اند نیروهای خارجی مستقر در کشور شان اشغالگر نیستند بلکه برای تامین امنیت وثبات به افغانستان آمده اند و تا زمانی که نیازبه حضور آنها باشد در این کشور باقی خواهند ماند.» [+]

از زمان حمله ی نیروهای بین المللی به افغانستان و همچنین از آغاز حمله ی آمریکا و متحدانش برای سرنگونی حکومت صدام حسین، حکومت ایران همانند نیروهای القاعده و هواداران صدام این نیروها را اشغالگر مینامد.
اما آنچه مشخص است اینکه در افغانستان اکثریت مردم که در تشکیل حکومت فعلی کشورشان مشارکت داشته اند به هیچوجه با حاکمان ایران هم عقیده نیستند.لذا دولت افغانستان از حضور نظامیان خارجی حمایت و حتی نسبت به تداوم فعالیتشان اصرار دارد.
واقعیت آنست که نفوذ و قدرت طالبان در افغانستان بیش از توان دولت مرکزی این کشور بوده و به پشتوانه ی نیروهای خارجی امنیت بخشهایی از این کشور پر آشوب حفظ شده است.

در عراق وضعیت تا حدودی متفاوت است. کردها که در جریان سرنگونی صدام حسین همکار آمریکا بودند همچنان از حضور نیروهای خارجی حمایت می کنند.
بخش هایی از شیعیان و سنی های میانه رو نیز که از واکنشهای گروههای تندرو سنی و شیعه نگرانند، اعتقاد دارند آمریکایی ها تا زمان ایجاد ثبات باید در عراق حضور داشته باشند. عرصه ی پرخشونت عراق نیز نظر آنها را تایید می کند.
به واقع حضور نیروهای خارجی، با وجود تلفات سنگین این نیروها، تاکنون از بروز یک جنگ تمام عیار داخلی و فرقه ای جلوگیری کرده است. جنگی که حتی ممکن است آتش آن گریبان دیگر کشورهای منطقه را بگیرد.
در این بین بنظر می رسد بیان مطالبی که شامل درخواست خروج نیروهای خارجی ازعراق و افغانستان باشد، بیشتر بیان کننده نگرانی حکومت ایران از اعمال فشار به تهران به واسطه ی حضور ارتش آمریکا در منطقه است.

پاورقی:
» سقوط هواپيمای آنتونف ‪ ۷۴‬متعلق به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی چندمین حادثه از این دست در یکسال اخیر است. حوادثی که بر اثر تکرار آنها به وقايعی عادی تبدیل شده اند. [انتخاب]
» داستان سه سقوط: فقط 28 نفر! [+]
» عکس : Top Secret [نگاتیو]

سایت انتخاب در گزارشی مدعی شده است که ستاد انتخاباتی اصلاح طلبان در بی انگیزگی و نا امیدی به سر می برد، به طوریکه بسیاری از اعضای این ستاد ضمن عدم حضور منظم در جلسات این ستاد، از شکست خود در دو انتخابات آینده سخن می گویند. [+]
این دقیقا همان رخدادی است که در اکثر ستادهای رفرم خواهان مشاهده می شود. شکست در انتخابات ریاست جمهوری و حذف از رقابت انتخاباتی مجلس هفتم رمق اصلاح طلبان را گرفته است.
نیروهای مدیریتی نیز فرسوده و ناکارآمد، ناتوان از بازسازی و سازماندهی سراسری هستند. آنها به حضور و مشارکت مردمی باور ندارند و فکر می کنند در فقدان مشارکت عمومی پیروزی با رقبای اصولگرایی خواهد بود که از حمایت رای دهندگان سنتی بهره می برند.

پوست اندازی و تجدید ساختار در احزاب عمده ی جریان اصلاحی رخ نداده است. همچون انتخابات مجلس ششم و یا دوره های هفتم و هشتم ریاست جمهوری از خیل عظیم نیروهای پشتبان مردمی هم خبری نیست.
کادرهای حرفه ای این احزاب اکثرا بخاطر عملکرد نا مناسب شان در دوران هشت ساله، نقش محوری خود را از دست داده اند. اینها همان نیروهایی هستند که اکثرا با لابی با کادرهای بالایی احزاب مسوولیت حوزه های استانی عهده دار شده اند.
برخی مسولین ستادها صراحتا از بی حوصلگی و عدم رغبت به فعالیت در انتخابات شوراها سخن می گویند. بنظر می رسد اینبار بر خلاف نهمین انتخابات ریاست جمهوری نه افتراق اصلاح طلبان، که بی انگیزگی در بسیج عمومی نیروها، عامل شکستشان خواهد بود .

البته این موضوع شامل همه ی حوزه های انتخاباتی و تمامی نیروها نمی گردد. بنظر می رسد در تهران و همچنین مناطقی که قومیت عامل تعیین کننده است -بشرط تایید صلاحیت عناصر قومی- وضعیت مناسب تری وجود داشته باشد.
باید منتظر بود و دید که آیا رفرم خواهان می توانند در فرصت باقی مانده نیروهای خود را متمرکز کرده و برای حضور پر رنگتر در انتخابات شوراها -که به واقع ضمینه ی حضور در انتخابات مجلس هشتم است- آماده سازند.

فیفا،فوتبال ایران را محروم کرد. خبر کوتاه است. به کوتاهی تمامی خبرهای نگوار. شاید از نظر برخی اهمیتش به میزان صدور قطعنامه ی نقض حقوق بشر در ایران نباشد اما در نزد افکار عمومی عمدتا جوان ایران این اتفاق یک افتضاح تمام عیار است.
فاجعه ای که کارگردانی و مدیریتش تنها و تنها توسط مردان رییس جمهور صورت پذیرفت. دادکان، ریاست اسبق فدراسیون فوتبال و از حامیان رییس دولت فعلی در دوران انتخابات و علی آبادی معاون احمدی نژاد و رییس سازمان تربت بدنی بازیگران اصلی این تراژدی بودند.

نمایش هنگامی آغاز شد که دولتمردان ایران تصمیم گرفتند در اقدامی "پوپولیستی" دادکان را برکنار نمایند و اینگونه القا کنند که مسولیت ناکامی فوتبال ایران در جام جهانی به عهده ی او می باشد.
آنان سعی نمودند تصاویر حضور ریاست دولت و معاونش را در تمرین تیم ملی از خاطره ها بزدایند و هیچکس پاسخ نداد که آن همه ادعا در مورد صعود تیم ایران به دور دوم و بدتر و خنده دار تر از آن وعده ی حضور در چهار تیم اول جهان در دوره ی بعدی توسط احمدی نژاد بر اساس کدام منطق و دلایل بیان شده بود.

دولت به مثابه ی مسوول اول مملکت در مقابل ناکامی ها و ناتوانی ها ترجیح داد در اقدامی انقلابی* و بدور از روحیه ی محافظه کاری* ، فرصت تاریخی دولت نهم* را مغتنم بشمارد و به معنای کامل کلمه به فوتبال ایران و حیثیت ملی ایرانیان، گند بزند.
مشکلی که بشكل قانونی قابل حل بود حالا حتی به مدد "هاله ی نور" نیز رفع نمی شود. دادکان اعلام کرده بود پس از جام جهانی استعفا می دهد اما حکم برکناری او صادر شد تا معاون مالی شهرداری تهران که امروز به میمنت ریاست جمهوری شهردار سابق بر مسند ریاست سازمان تربیت بدنی نشسته است، حکم تبرئه ی خود و رییسش را بگیرد.
اما این تمام ماجرا نیست. دخالتهای پی در پی در تصمیمات فدراسیون فوتبال و سوء مدیریتهای مدیران پیشین و فعلی در نوع و شیوه ی مدیریت فوتبال ایران مزید علت شد تا فیفا تصمیم بگیرد تیم های فوتبال ایران را در همه ی رده ها محروم نماید.

باید دید در پی این اتفاق آیا عقلانیت و خردورزی پیشه خواهد شد و یا بمانند اکثریت امور جاری شعار زدگی و بی خردی حرف اول را خواهد زد. عرصه ی ورزش، صحنه ی تعامل و تقابل است. تنها به واسطه ی حضور مستمر در رقابتهای بین المللی می توان به پویایی و سرزندگی آن کمک نمود.
اینبار نه موضوع غنی سازی مطرح است و نه کیک زرد کمکی می کند، حتی P2 و راه اندازی سانتریفیوژهای هم فایده ای ندارد. می توان تئوری پردازی کرد و دست اسرائیل و آمریکا را در این ماجرا یافت، حتی می شود مدعی بود که "کار، کار انگلیسی ها است"، اما این چاره ی جوانانی نیست که عاشق مستطیل سبز و توپ گردند.
یا باید به شرایط فیفا تن داد، شرایطی که مطمئنن فوتبال ایران را از مدیریت ناکارآمد و سیاسی آن تا حدی رها می کند و شاید نقطه عطفی برای فوتبال ایران باشدو یا به محاق انزوا خزید.
پاورقی:
» محرومیت فوتبال ایران در رسانه ها [بی بی سی] [ایلنا] [بازتاب]
» عاقبت لجبازی بچه گانه با آبروی فوتبال ایران [بازتاب]
» فلاش بک: کاپیتان هاله ی نور [1] [2]
* احمدی نژاد: می ترسم فرصت تاریخی دولت نهم قربانی محافظه کاری ها شود [+]

ایلنا به نقل از پرستو فروهر گزارش داده است که برگزاری مراسم بزرگداشت داريوش و پروانه فروهر حتی در منزل آن دو مرحوم ممنوع اعلام شد.فرزند پروانه و داريوش فروهر با بيان موضوع گفت: از امروز صبح [دیروز چهارشنبه] ماموران نيروی انتظامي دو طرف كوچه منزل فروهر را بسته‌‏اند و حتی از ورود اقوام نزديك به كوچه جلوگيری می‌‏كنند. [+]
در همین حال سخنگوی وزارت امور خارجه در واکنش به قطعنامه ی پیشنهادی کانادا در باره ی وضعیت حقوق بشر در این اظهار داشته که مفاد قطعنامه حاضر هيچ ارتباطی با وضعيت و شرايط واقعی حقوق بشر در ايران نداشته و در برگيرنده تحريفات و بدنمایی‌ها در بسياری از زمينه‌های حقوق بشری است.[+]

واقعیت آنست که وضعیت حقوق بشر در ایران جای هیچگونه دفاعی ندارد. جدای از لیست بلند بالای نقض حقوق بشر و تحدید آزادیهای مدنی توسط دولت نهم بخشی از موارد نقض مربوط به قوانین و نوع استفاده ی از اختیارات برخی ارگانها و مراکز قدرت می باشد.
نقض حقوق بشر در برخی مراکز کنترلی و تنبیهی شکل نهادینه به خود گرفته است. وضعیت نگهداری و بازپرسی از متهمان سیاسی و عقیدتی، عدم پاسخگویی مسولین در قبال امنیت جانی فعالیت و حتی زندانیان سیاسی ، تعطیلی مطبوعات و رسانه های منتقد بدون برگزاری دادگاه، نادیده گرفتن اصول انسانی در مواجهه با اعتراضات صنفی کارگران و یا مدنی زنان و دانشجویان تنها بخشی از موارد رخ داده است.

در این حال برخی موارد نه تنها تاسفبار و تکان دهنده است بلکه نشان از عدم وجود خردمندی در مقابله با مخالفان و منتقدان دارد. بر اساس کدام استدلال و منطق از برگزاری مراسم سالگرد کشته شدن انسانهایی جلوگیری می گردد که به اعتراف حاکمیت بخشی از "نیروهای خودسر وافادار به نظام" در وقوع این فاجعه دخیل بوده اند.
تنها توجیه موجود اینست که برخی از یادآوری این واقعه می هراسند و نسبت به ابراز تنفر به قتلهای زنجیره ای پروا دارند. اما براستی وجدانهای بیدار از آنچه بر سر دگر اندیشان و دگرباشان این مرز و بوم رفته را به حافظه ی خود خواهند سپرد.
نام سعیدی سیرجانی، داریوش و پروانه ی فروهر، محمد مختاری، محمدجعفر پوینده، پیروز دوانی و دکتر سامی و ده ها قربانی خشونت گرایان را از یاد نخواهند برد.
پاورقی:
» پاسخگو ترین دولت [+] :
نمونه هایی از مهرورزی دولت نهم

دادستان تهران برای برخی توزیع کنندگان فیلم روابط جنسی منتسب به زهرا امیر ابراهیمی تقاضای اعدام کرده. اعلام جرم بر اساس مطابقت بزه با تجاوز به عنف صورت گرفته است. [+]
بررسی حقوقی این موضوع ضمن اینکه از تخصص اینجانب خارج است، اشراف و دسترسی به منابع و مدارکی که دادستان بر اساس آن به صدور کیفرخواست مذکور اقدام کرده را می طلبد.

اما از دیدگاه اجتماعی و آثار صدور اینگونه احکام موضوع قابل بررسی است. به باور بسیاری نفس احکام صادره گرچه ممکن است وجدان عمومی را تسکین دهد اما از نظر اجرای آن موانع بسیاری وجود دارد. این گمان نیز می رود که شاید صدور این احکام بیشتر جنبه ی تبلیغاتی داشته باشد.
اما جالب است که جامعه ای که اکثریت آن این رخداد -افشای اسرار خصوصی- را محکوم می کنند، از جهت دیگر حریصانه در بدست آوردن و آگهی از این موارد به رقابت می پردازند. چنین جامعه ای مطمئنن از نوعی بیماری اجتماعی رنج می برد که راه حل آن اعدام نیست.

از سوی دیگر توزیع فیلم های اینچنینی بدون در نظر گرفتن اشخاص حاضر در فیلم از موارد رایج در جامعه است. اینکه نفس توزیع فیلمهای پورنو می تواند مجازات اعدام را در پی داشته باشد کاملا غیرعقلانی و غیر ممکن است.

این اولین بار نیست که فیلمهای خصوصی اشخاص تکثیر و توزیع می گردد و برای آخرین بار هم نخواهد بود.
اما در مورد اخیر بازتاب رسانه ای و اظهارات و واکنشهای مسوولین در نوع خود جالب توجه بود. گرچه این امکان وجود داشت با بایکوت خبری در مورد این وقایع از همه گیر شدن آن جلوگیری نمود اما بنظر رسید برخی رسانه ها از خاتمه یافتن ماجراها جلوگیری می نمایند.
جالب آنکه همین خبرگزاری ها و رسانه ها در اقدامی دیگر خبر از انتشار فیلمهای منتسب به دیگر بازیگران سینمایی و یک بازیکن فوتبال می دهند و سعی دارند همچنان این موضوعات را در کانون توجهات قرار دهند.

باید بررسی نمود که این وقایع به چه میزان با عملکرد دولت نهم در زمینه های اقتصادی و سیاسی، نزدیک شدن به زمان برگزاری انتخابات شوراها، وقایع پیرامون وضعیت پرونده ی فعالیتهای هسته ای ایران و مواردی از این دست در ارتباط است.
پاورقی:
» سناریویی به نام زهره [+]
» همین حالا سی دی رو بشکن [MP3] :
ترانه ای پاپ و رپ برای همدردی با زهرا امیر ابراهیمی [+]

به گزارش خبرگزاری ایلنا جلسه بازپرسی رسيدگی به پرونده محمد كيانوش‌‏راد، نماينده اهواز در مجلس ششم صبح فردا در شعبه دهم بازپرسی دادسرای كاركنان دولت برگزار می‌‏شود.کیانوش راد باید با حضور در شعبه مزبور ضمن تفهيم اتهام به سوالات بازپرس پرونده پاسخ ‌‏دهد.

این استاد دانشگاه وعضو شورای مرکزی حزب مشارکت، دارای دو پرونده در شعبه دهم بازپرسی دادسرای كاركنان دولت است.
يكی از اين پرونده‌‏ها مربوط به مصاحبه‌‏های وی در خصوص فرودگاه امام(ره) -شاکی يكی از نهادهای نظامی است- و ديگری مربوط به سخنرانی وی در ايام انتخابات مجلس هفتم در شهرستان ايذه است.

بنظر می رسد با توجه به اینکه سخنان مورد شکایت در راستای ایفای نقش نمایندگی مجلس بوده، در نهایت حکم منع تعقیب صادر گردد.
پاورقی:
» عکس: محمد کیانوش راد [نگاتیو]
» ویدیو: بالاتر از خطر [هشت میلیمتری]

حتما تا حالا داستان مصطفی طباطبایی نژاد دانشجوی امریکایی ایرانی الاصل را شنیده اید که به علت نشان ندادن کارت شناسایی خود از سوی پلیس آمریکا مورد ضرب و شتم قرار گرفت.
این موضوع آنچنان در رسانه های ایران بازتاب داشت که یک بخش ویژه خبری، اخبار22:30 شبکه ی دوم ایران را به خود اختصاص داد. در ایالات متحده نیز هم دانشگاهی های مصطفی در اعتراض به اقدام پلیس و ضرب و شتم او تجمع اعتراضی برگزار نموده اند.

این وقایع برای بخشی از جامعه دانشگاهی، یادآور رخدادهای دیروز و امروز دانشگاههای ایران است. گرچه 18 تیرماه 1378 نماد و سنبل سرکوب داشجویان قلمداد می گردد اما وقایع دانشگاه خرم آباد، حوادث 19 و 20 تیر دانشگاه تبریز، حوادث دانشگاه چمران اهواز و یا فردوسی مشهد و صنعتی اصفهان، همه همه برگی از برخورد سازماندهی شده ی بخشی از حاکمیت با جنبش دانشجویی است.
به تمامی این مواد می توان تحقیرها و برخوردهای نامناسب و گاها غیر انسانی مسوولان برخی دانشگاه ها را اضافه نمود که به واسطه ی قدرت خود از هر گونه پیگیری رهایی می یابند.
شايد هر کدام از ما در دوران دانشجویی خود خبر سو استفاده های جنسی و مالی بسياری را شنیده ایم که کمتر موردی منجر به برخورد با خاطی و یا خاطیان شده است.

تمام موارد ذکر شده در جهت تایید رفتاری که با طباطبایی نژاد و یا حتی برای کمرنگ نمود این واقعه نیست بلکه بیان تفاوت برخوردهاست. این دانشجو در فضایی زندگی می کند که همکلاسی هایش اجازه یافته اند برای اعتراض به حادثه ی پیش آمده تجمع کنند.
رسانه ها و مطبوعات آمریکا در اخبار خود به آن می پردازند و وکلای کشورش -توجه کنید که طباطبایی نژاد تبعه آمریکاست- آزادانه از او حمایت خواهند کرد.

فرجام کار پرونده کوی دانشگاه، که تنها موردی بود که بخاطر بازتاب جهانی و عمق فاجعه منجر به تشکیل دادگاه در ایران شد، به محکومیت یک سرباز وظیفه بعلت دزدیدن ریش تراش و تبرئه سایر متهمان جمله به کوی و در عوض حکم اعدام و پس از آن تبدیل به زندانهای طویل المدت برای دانشجویان معترض شد.
هیچ افسر نیروی انتظامی و هیچ نیروی لباس شخصی که در این حمله پلیس را همراهی می نمودند محکوم نشد. و نهایتا چند ماه پیش بود که اکبر محمدی از دستگیر شدگان اعتراضات دانشحویی پس از 18 تیر، در زندان بشکل مشکوکی جان سپرد.

همین اواخر هم در خبرها آمده بود که چندین دانشجو که در امتحانات کارشناسی ارشد پذیرفته شده اند از راهیابی به دانشگاه باز مانند. دانشجویان بسیاری نیز تنها با اخذ تعهد ثبت نام شدند.
بنظر من این رفتارها کمتر از برخورد فیزیکی نیست بلکه به علت آثار روانی غیر قابل جبران، بسیار دردناک تر و تکان دهنده تر است.
پاورقی:
» دانشجویی به ضرب چاقوی عضو بسیج کشته شد [ادوار نیوز]
» اعتراض دانشجویان به حمله ی پلیس به یک دانشجوی ایرانی! [انتخاب]
البته دانشجوی آمریکایی ایرانی الاصل

طبق وعده ای که داده بودم، ویدیو بلاگ جمهور آماده شد. اسمش را از -Shutter به معنی دیافراگم- تغییر دادم به "هشت میلیمتری". همنام فلیم 8mm با بازی درخشان نیکلاس کیج ساخته شده به سال 1999 .
8 میلیمتری های من یک کار کاملا آماتوری خواهد بود. فیلمهای کوتاهی که با گوشی موبایل تهیه می شود و با نرم افزارهای ساده صدا گذاری و ادیت می گردد.اولین تجربه ام را در این زمینه ببینید و نظرتان را برای بهتر شدن کار بیان کنید.

پویاهه که قالب وبلاگش سر و شکل تازه ای هم یافته است دوباره هوای نوشتن کرده. البته جدای دست نوشته هایش در بچه های پنجشنبه که همچنان به قوت خود باقی است.
همیشه نوشته هایش را دوست داشتم گرچه او نسبت به خودش همیشه کم لطف است. شاید هم شکسته نفسی می کنم این رفیق شفیقمان. در هر حال امیدوارم موفق باشد.

پاورقی:
» ویدیو : اکشن [8mm]
» عکس : مزروعی کوچک [نگاتیو]

«مساله ی ما در جبهه‌ی مشاركت اين است كه كشور را از دست يك نوع مديريت نجات دهيم، برای اين امر دست یاری به سوی همه‌ی كسانی كه از عقلانی اداره شدن كشور حمایت می‌كنند، دراز می‌كنيم و می‌گوییم حتی اگر يك نفر هم از جبهه مشاركت در لیست نباشد، ائتلاف می‌كنیم تا بتوانیم خطرها را برطرف كنیم.» [عبدالله رمضان زاده]
این جملات قائم مقام حزب مشارکت دقیقا همان استراتژی است که اگر در زمان انتخابات نهم نیز اتخاذ می شد امروز شاهد این وضعیت اسفبار نبودیم. آری! گذشته می تواند چراغ راه آینده باشد اگر از آن خوب درس بگیریم.

دست یافتن اصلاح طلبان در سراسر کشور - جاهایی که کاندیداها از تیغ رد صلاحیت جان بدر برده اند- و یک بسیج عمومی نیروها راه دستیابی به یک پیروزی بزرگ را هموار خواهد نمود.
همانگونه که اصلاح طلبان باید از انتخابات نهم درس بگیرند، باید وقایع اتفاق افتاده در شورای اول شهر تهران را نیز بیاد بیاورند که چندگانگی و بی برنامگی و بالا گرفتن اختلافات، یکی از زمینه های شکست در انتخاباتهای بعدی را فراهم نمود.
موضوع دیگر ترک شورای شهر تهران به جهت حضور در مجلس ششم بود. امری که قدرت و جایگاه شورای تهران لطمات جدی وارد کرد. جالب انکه در بسیاری از شهرهای بزرگ نیز این سیاق در پیش گرفته شد.

ائتلاف امروز اصلاح طلبان موظف است پس از انتخابات نیز بر عملکرد شوراهای تحت نفوذش و همچنین اعضایی که با حمایت انها انتخاب شده اند نظارت داشته باشد تا در صورت هرگونه اهمال در انجام وظایف قانونی با واکنش مناسب زمینه ی نارضایتی عمومی از رفرم خواهان فراهم نگردد.
و شاید بواقع این وظیف، پس از گذر از سد هیاتهای نظارت، سخت ترین و مهمترین بخش انتخابات شوراها باشد. شوراهایی که می توانند با تصمیم گیری های بجا تحول و شکوفایی را به ارمغان بیاورند و جریان اصلاحی را جان دوباره ببخشند.

در همین زمینه:
» در بی معنایی نافرمانی مدنی + چند لینک انتخاباتی [هنوز]
» بی عملی سیاسی به نفعمان نیست [لیلی نیکونظر]
» آغاز ماراتن شوراها [جمهور]

در پی ادعای اخیر حسین درخشان درمورد ارتقا از ورسیون 3.5 به ورسیون 4.0 -زیاد جدی نگیرید چیزی شبیه ادعای هاله ی نور است- و اینکه مدعی است این ارتقا عمدتا در قسمت مغز و دقیق‌تر بگویم قسمت Intellect (هوش، فهم ، خرد) صورت پذیرفته، افاضاتی را از خود صادر نموده اند که بخشی از آن را در زیر می خوانید.
«- من یا خانواده‌ام توسط هیچ کسی تهدید نشده‌ایم.
- در نگرش شخصی من به مذهب و آدم‌های مذهبی هیچ تغییری ایجاد نشده است. با اینکه می‌توانم آدم‌هایی را که به خدا و پیغمبر اعتقاد دارند درک کنم، ولی این جور اعتقادات را نشانه‌ی ضعف دارندگان آنها در در فکر و استدلال می‌دانم.
- هنوز هم جرات دارم به خامنه‌ای فحش بدهم. باور نمی‌کنید بفرمایید: خامنه‌ای [...]* است. خامنه‌ای [...]* است. خامنه‌ای [...]* است. خامنه‌ای [...]* نیست. ببینم کسانی که می‌گویند فلانی اطلاعاتی است تخم دارند اصلا اسم خامنه‌ای را این جوری بیاورند یا نه. فحش طلبشان.
- از حدود پارسال خمینی را هم یک قهرمان تاریخی می‌دانم که فعلا آدم‌های عقب‌افتاده شعور فهمیدنش را ندارند. سی، چهل سال دیگر که شد قهرمان همه‌ی آدم‌های پیشرفته‌ی دیگر می‌فهمید.
- هنوز هم عقیده دارم ایران، و حتی همین جمهوری اسلامی، باید و باید برای دفاع از خودش بمب اتمی درست کند. به همین اندازه هم با درست کردن رآکتور اتمی برای تامین انرژی به‌خاطر خطرهای محیط ‌زیستی‌ اش مخالفم.
- هنوز هم در نهایت در سی، چهل سال آينده به نظرم قانون اساسی ایران باید طوری عوض شود که دیگر مذهب به عنوان منبع قوانین جزایی و مدنی و غیره مطرح نباشد. ولایت فقیه در نهایت یا از بین برود یا تبدیل به یک شکل سمبولیک بدون قدرت تبدیل شود. سپاه پاسداران و آخوندهای شورای نگهبان هم باید در نهایت حذف شوند و تلویزیون و قوه‌ی قضاییه هم برود زیر نظر مستقیم مجلس یا رییس‌جمهور.
- هنوز هم با اکبر گنجی و شیرین عبادی و رامین جهانبگلو و تحکیم وحدت مخالفم و رفتارشان را به نفع براندازی نرم می‌دانم و سرکوب قانونی‌شان را با رعایت کامل حقوق‌شان حق جمهوری اسلامی می‌دانم.»

قویا اعتقاد دارم که هر انسانی در بیان عقایدش آزاد است حتی اگر این عقاید احمقانه و برخواسته از ذهن مشوش و بیماری باشد. حتی فراتر از آن حق دارد در بیان نظراتش برای حفظ منافعش به دروغ متوسط شود.
حسین درخشان می تواند این اباطیل گاها متضاد را کنار هم بچیند و به عنوان مانیفست زندگی خود بیان نماید. اما حق ندارد مخاطبان را کودن فرض کند و بخواهد با چهار تا فحش آب دار به این و آن و حرفهای زیر شکمی خود را از اتهامات تبرئه کند.

واقعا اگر درخشان در پی زدودن این شبهات است که چرخشی اساسی در دیدگاهش ایجاد نشده - آنهم پس از بازدداشتش در تهران و یا حضورش در میهمانی احمدی نژاد در نیویورک (سیاست چماق و هویج)- می تواند شفاف به سوالات زیر پاسخ بدهد:
1- تعطیل کردن روز آنلاین بر پایه ی ادعاهایی که معلوم شد دروغ است به چه علت انجام گرفته؟ آیا این کار نوعی همراهی با تعطیلی روزنامه های در درون کشور نبود؟
2- تکفیر نیروهای مبارز درون کشور آن هم در شرایطی که دچار مشکلاتی می شود بر اساس کدام منطق صورت می گیرد. مثلا موضعی که در قبال اکبر گنجی و موسوی خوئینی - و کلا بچه های تحکیم وحدت- و جهانبگلو از خودش بروز داد.
3- جمهوری اسلامی برای دفاع در برابر کدام دشمن نیاز به بمب اتم دارد؟ آیا بمب اتمی بیشتر تضمین کننده ی ثبات داخلی در ایران نخواهد بود؟
اجالتا این سه سوال را داشته باشید تا به دیگر نکات نوشته ی اخیر این برادر حسین کانادا نشین در وقتی مناسب بپردازم.

پاورقی:
» برای بازیافت حافظه [نیکان]
» نامه ای سر گشاده به حسین باستانی [نیکان]
*حقیقتا من جرات ندارم حتی ناسزاهای درخشان را منتشر کنم، چون نه به جایی وصلم و نه از طرف کسی حمایت می شود و نه آن لنگه ی دنیا نشسته ام.
توضیح: بد نیست که اعتراف کنم از این هودر با وجود تراوشان مغزی مسمومش خوشم می آید. یکجور بی مبالاتی و لا قیدی دوست داشتی دارد توی نوشته هایش و شاید هم کلا زندگی اش.

در میان یاران و هواداران اکبر هاشمی رفسنجانی، سید حسین مرعشی شخصیت مورد توجه ای است. او که دو دوره نماینده کرمان در مجلس بوده از سیاسیون محبوب این شهر محسوب می گردد.
او در این باره در وبلاگش می نویسد:
«روابط صميمانه من و كرمانی ها باعث شد تا بدون ضرورت به تبليغ های معمول و مبارزه با رقيب و يا خدای ناكرده تخريب رقيب، انتخابات دوره پنجم مجلس در كرمان با ركوردهای جديدی مواجه شود.
افزايش حضور مردم از ۱۲۰ هزار نفر در انتخابات دوره چهارم به ۲۵۰ هزار نفر در دوره پنجم و رأی ۷۲ درصدی من به عنوان نفر اول و اختلاف ۱۰۰ هزار رای‌ با رقيب شاهدی بر اين مدعاست.»

این سیاستمدار کرمانی که مدتی هم مسوول سازمان گردشگری و میراث فرهنگی بوده، ظاهرا به وبلاگ نویسی هم توجه خاصی دارد و یادداشتهای شخصی اش را با عنوان "ورای نظر" منتشر می کند.
قهوه خانه ، زندگینامه و در رسانه ها هم از دیگر قسمتهای فعال صفحه ی شخصی مرعشی است. بخشهای "فعالیتها و مسولیتها" و "سوابق سیاسی" هنوز فعال نیست و برای اطلاع از این موارد می توان به زندگینامه ی او مراجعه نمود.

مرعشی در ورای نظر در مورد انتخابات شوراها می نویسد:
«اصلاح‌طلبان علی‌رغم تبليغاتي كه روزنامه كيهان، خبرگزاری فارس و پاره‌ای از بخش‌هاي خبری صدا و سيما انجام می‌دهند با يك ليست واحد در انتخابات تهران شركت خواهند كرد.»
«جبهه اصول‌گرايان، اين جبهه نيز موفق خواهد شد در يك ائتلاف، اكثريت نيروها و سليقه‌های داخل جبهه اصولگرايان به جز حاميان احمدی‌نژاد را به يك تفاهم برساند. اين جبهه متشكل از نيروهای اصولگرای عضو شورای هماهنگی و هواداران آقای قاليباف شهردار تهران خواهد بود.»
«حاميان آقای رييس جمهور كه دارای سابقه روشنی از اجرای طرح‌هاي خاص در تهران از جمله هزينه اعتبارات فرهنگسراها برای چراغانی نيمه شعبان، توزيع آش در ميادين شهر برای افطاری ماه رمضان... به جای ساخت پل و اتوبان و... هستند نيز با بهانه قرار دادن رای سال قبل آقای احمدی‌نژاد تلاش خواهند كرد تا پيروز انتخابات شوند.»
پاورقی:
» عکس: خیابان مسقف [نگاتیو]

با نزدیک شدن به زمان برگزاری انتخابات شوراهای شهر و روستا، رفته رفته این موضوع به بحث اصلی فضای رسانه ای ایران تبدیل می گردد. در وبلاگستان نیز مباحثی پیرامون آن مطرح شده است.حتی در برخی وبلاگها ارائه ی لیستهایی نیز مشاهده می شود.
بنظر می رسد فضای انتخابات این دوره و نگرش اصلاح طلبان به آن تغییرات محسوسی داشته است. لزوم اتحاد و همگرایی در اصلاح طلبان و نیروهای اپوزیسیون در برابر جریانی که با سو مدیریت خود کشور را دچار مخاطره کرده، انکار نشدنی است.
گرچه با توجه به برخی رد صلاحیتها در شهرها عملا امکان حضور نیرومند اصلاح طلبان غیر ممکن شده است.

نکته ی دیگر که این روزها در چند وبلاگی مشاهده می شود عدم دامن زدن به بحث فرسایشی تحریم یا مشارکت در انتخابات است. نتیجه ی تحریم انتخابات ریاست جمهوری -با هر استدلالی- خیلی ها را به این نتیجه رسانده که استراتژی تحریم شکست خورده و ناکارآمد است.
ضمن آنکه این انتخابات فارغ از مسائل سیاسی، با توجه به مسائل قومی و نژادی، تاثیر مستقیمی بر زندگی روزانه ی مردم خواهد داشت و نمی توان در قبال کسانی که برگزیده می شوند بی تفاوت بود.

با این اوصاف سعی خواهم نمود به فراخور حال و تغییر شرایط، اخبار مربوط به لیستهای اصلاح طلبان - بخصوص در شهر اهواز و استان خوزستان و همچنین بصورت ویژه کاندیداهای شهر تهران- در این وبلاگ منعکس شود.

لینکهای مرتبط:
» استارت انتخابات [حنیف]
» عبور از بحث تحریم [خط قرمز]
» سیاست در غیاب زندگی [هنوز]
» ائتلاف اصلاح طلبان [ایران پاپاراتزی]
» انتخابات شوراها: چندتا لینک [زن نوشت]

تلاشی در جهت حذف مجازات سنگسار از قانونی مجازات اسلامی ایران آغاز شده است. فکر می کنم اکثر کسانی که بتوانند برای یک بار فیلم اینگونه مجازاتها -سنگسار، قطع دست ، پا و سر- را نگاه کنند، حس انزجاری نسبت به این میزان خشونت در خود احساس نمایند.
مجازات روشی در کاهش میزان جرائم است. تنها نفس مجازات نیست که اهمیت دارد مهم تاثیر آن بر سلامت جامعه است و به اعتقاد من بيش از آنكه اینگونه مجازاتها درمانگر باشد، بلعکس بشدت به روان جامعه صدمه وارد می کند.
برای اطلاع و حمایت از کمپین حذف مجازات سنگسار -و امضای پتیشن- می توانید به سایت میدان زنان مراجعه نمایید.

سایت انتخاب بخشهایی از مصاحبه ی زهرا امیر ابراهیمی با نشریه "بانی سینما" را به چاپ رسانده که در آن ضمن تکذیب ادعاهای های مربوط به انتساب فیلم روابط جنسی به ایشان، اعلام نموده اند که با بازی دریک تئاتر فعالیت هنری خود را از سر خواهند گرفت.
در ادامه ی این گزارش آمده است که گروهی با عنوان RESCUE SQUAD [گروه نجات] -که توضیحی در مورد ماهیت و نوع فعالیتشان داده نشده- با مقایسه 85 فرم از فیلم مذکور و عکسها وفیلمهایی از خانم زهرا امیر ابراهیمی دلایل تبرئه ایشان را به مقامات مسوول ارائه نموده اند.[+]
جالب است که بدانید برخی در نظرات خود در پایین این خبر -و همچنین اخبار مربوط به خانم زهرا ابراهیمی- خواستار اعدام منتشر کننده ی فیلم بودند. مجازاتی که ظاهرا برای این جرم بیش از حد سختگیرانه است. واقعا معجون حس انزجاری تا این حد از این عمل با حرص و ولع برای تماشای فیلم، در نوع خود بی نظیر است.

با پویاهه نشسته بودیم به تماشای کارون. هوای خنک و شاید تا حدودی سرد پس از باران پاییزی و زیبایی و آرامش پارک ساحلی و صحبتی که گل انداخته بود.
احساس کردم که موجی از پشت سرمان گذشت و صدایی که از ما دور بود شاید. به پویاهه گفتم که بمب بود، شاید هم نه. صحبتمان ادامه یافت در مورد بمبی که دوشب پیش روبروی خانه شان منفجر شده بود و حس پس از انفجار. [+]
به خانه که برگردم شب از نیمه گذشت بود. چند دقیقه ای بعد هم پدر و مادر آمدند. ظاهرا آنها هم صدا را شنیده بودند و از ترس اینکه من هنوز برنگشته ام آمده بودند ببینند که چه شده -لعنت به قعطی موبایل!- ظاهرا امشب -یکشنبه شب- نیز بمب دیگری منفجر شده است.
مادر نفرین می کرد و می گفت باید از امروز بازهم بترسیم و منتظر باشیم که هر روز خبر ناگواری بدهند و من فکر کردم به کلام دوست عزیزی که برایم نوشته بود: « آری! انتخاباتی در پیش است» .
پاورقی:
» عکس: زرد قناری [نگاتیو]
» سناریویی به نام زهره [+]
» استارت انتخابات [حنیف]

پویاهه در وبلاگ بچه های پنجشنبه ها خبر انفجار بمبی را در نزدیکی خانه شان داده است:
«بمبی که تقریباً 40 دقیقه پیش منفجر شد در خیابان ایدون کیانپارس بین الهام و سروش کار گذاشته شده بود و فاصله ان تا اتاق من چیزی حدود 25 تا 30 متر بود . خوشبختانه کسی از این انفجار صدمه ندیده و به نظر میرسد تنها خسارتی که وارد شده باشد، خرد شدن شیشه های آپارتمان مجاور ما بود» [+]

صدای انفجار را شنیدم گرچه چند کوچه ای با محل آن فاصله داریم. از لرزش شیشه ها و درها حدس زدم که ممکن است انفجاری رخ داده باشد. جالب است که برای دومین بار در حوالی این کوچه بمب گذاری شده است. محل بمب قبلی تنها 100 متر با محل انفجار امشب فاصله داشت.

من از لهجه ی بمب نفهمیدم وابسته به کدام کشور اجنبی بود. کشف این مسئله را می گذارم به عهده ی متخصصان امر. اما می توانم حدس بزنم که این خبر چه حسی به کسانی خواهد داد که در انفجارهای قبلی عزیزانی را از دست داده و یا خودشان آسیب دیده اند.
ظاهرا نه بگیر و به بند 150 تا 200 مضنون کمکی به بهبود وضعیت امنیتی اهواز نموده نه اعدام آن دونفر که اعتراف کرده بودند بمب گذارند و البته وابسته به اجانب.
پاورقی:
» امنیت ، ره آورد عدالت [+]

ماجرای فیلم رابطه ی جنسی زهرا امیر ابراهیمی وقتی جالب می شود که دادستان تهران شخصا می خواهد قضیه را پیگیری کند. جالب است بدانید بنگاه خبرپراکنی بی بی سی نیز خبر انتشار این فیلم را در وب سایت خود نقل نموده و به موارد مشابه آن اشاره كرده است.[+]
رسانه های رسمی کشور نیز که بنظر می رسد سوژه ی داغی پیدا کرده اند گرچه در مذمت این ماجرا قلم فرسایی می کنند اما به نوعی همچنان این موضوع را در کانون توجهات عمومی قرار داده اند. اقدامات این چنینی است که احتمال وجود سناریویی از پیش طراحی شده را دامن می زند.[سناریویی به نام زهره]

حسین درخشان در توضیح مدعی شده که بعلت عدم پرداخت مطالباتش از سوی مدیران روزآنلاین اقدام به تعطیلی این سایت نموده است.
گرچه با توجه به عدم رد این مطلب از سوی مدیران روز، دلایلش ممکن است تا حدودی قابل قبول باشد اما فکر می کنم اگر مدیران این مجله ی اینترنتی از درج چندین مطلب درخشان در این وب سایت جلوگیری نمی نمودند این اتفاق رخ نمی داد.
می توان حدس زد که حسین درخشان در سفر اخیرش به تهران و بازدداشت چند ساعته دسته گلی آب داده که خواسته و ناخواسته اینگونه به خوش رقصی مشغول است. نکند فیلمی هم از ایشان تهیه شده باشد!

شاید در پستی جداگانه در مورد بخش های مختلف این وبلاگ نوشتم. البته این موضوع موکول می شود به تکمیل شدن جمهور و راه اندازی بخش "Works" و "Shutter" .
فعلا بسنده می کنم به این موارد که در منو زیر لوگو در بخش Photo می توانید فتوبلاگم را با عنوان نگاتیو ببینید. در قسمت Links مجموعه ای از لینک سایتهای خبری ، فرهنگی هنری ، جعبه ابزار اینترنتی و فیلتر شکن مهیا شده که به مرور تکمیل می شود.
قسمت "Works" هم مربوط است به کارهای گرافیکی من شامل لوگوها، پوسترها، مجلات، فلکسی، وب سایت ها، و سایر موارد که فعلا غیر فعال است. بخش "Shutter" که بزودی راه اندازی می شود اختصاص دارد به ویدیوهایی که با دوربین موبایل تهیه نموده ام.

انتخابات میان دوره ای مجلس سنا و مجلس نماینگان ایالات متحده امریکا با پیروزی دموکراتها به پایان رسید. در اولین رخداد دونالد رامسفلد وزیر دفاع امریکا از سمت خود استفا داد و رابرت گیتس رییس پیشین سازمان سیا به عنوان جانشین او از سوی جرج بوش معرفی شد.
با این حال بنظر نمی رسد تا پایان ریاست جمهوری بوش تغییر عمده ای در سیاستهای ایالات متحده ایجاد گردد. ساختار حکومت امریکا به شکلی است که با قدرت گرفتن هر حزبی، خواه جمهوری خواهان یا دموکرات ها سیاستهای کلی نظام امریکا دچار تغییر عمده ای نمی گردد.

این همان نکته ای بود که جرج بوش در اولین مصاحبه ی پس از انتخابات به آن اشاره کرد. او در مورد اختلاف نظر با دموکراتها گفت که ما بر سر شکل و شیوه ی پیشبرد اهدافمان تفاوت داریم وگرنه در نهایت خواست همه ی ما یکی است.
جالب آنکه بوش در این مصاحبه اذهان نمود که جنگ با تروریست بهبود وضعیت اقتصادی آمریکا را به همراه داشته و جنگ عراق ماشین اقتصاد آمریکا را شتاب بیشتری داده است.
خبرنگاری پرسید: خانم نانسی پلوسی در زمان تبلیغات انتخاباتی شما را دروغگو و نالایق برای رهبری آمریکا خوانده بود و حالا که بر ریاست مجلس نمایندگان تکیه خواهد زد، چگونه می توانید با او همکاری کنید؟
جرج بوش پاسخ داد که من تفاوت شرایط تبلیغات و پس از انتخابات را درک می کنم. آن زمان گذشته است و باید به چیزهای بزرگتری فکر کنیم و آن ایالات متحده است. خانم پلوسی نیز برای ایجاد هماهنگی و تبادل نظر با ما اعلام آمادگی کرده اند.

این شاید مهمترین تفاوت ایالات متحده ی آمریکا با دیگر کشورهای جهان باشد. همه چیز در منافع ملی خلاصه می گردد. مهم نیست چه کسی در واشنگتن حکومت کند. این موضوع تنها راهکارهای کسب منافع و تحقق "رویای آمریکایی" را تغییر می دهد.
تغییرات و جابه جایی ها در قدرت حکمرانان آمریکا بر خلاف آنچه برخی فکر می کنند لزوما جهان بهتری را به ارمغان نخواهد آورد. بلکه تنها شیوه ی ظاهری رفتار با جهانیان را تغییر خواهد داد.
پاورقی:
» عکس : میان بر [نگاتیو]

«جنبش مقاومت اسلامی فلسطین (حماس) در واکنش به صدور حکم اعدام برای دیکتاتور سابق عراق اعلام کرد؛ صدام حسین رئیس جمهور سابق عراق نقش حامی برای ملت فلسطین داشت و به نظر می رسد آمریکا با همه کسانی که از فلسطینیان حمایت می کنند، مبارزه می کند.» [+]
چندی پیش دوستی برایم نوشته بود:
"مهدی محسنی! جوان حساس زود رنج و عاطفی که سر بریدن حیوانات دچار عذاب روحیش می کند اما جنایات بی شرمانه رژیم نژاد پرست اسرائیل و بدبختی و گرسنگی و فلاکت میلیونها انسان در افریقا و جاهای دیگر او را حتی به فکر هم وا نمی دارد..."

شاید در جهان امروز که روابط بین کشورها بر مبنای منافع تعریف می گردد، انتظار جانبداری از حق ، خواسته ی نابجایی باشد. اما شناخت منافع وظیفه ی اولیه حکومت هر کشور است.
گروه حماس که از همه گونه امکانات و حمایتهای جمهوری اسلامی ایران بهرمند شده، صدور حکم مجازات صدام حسین را دشمنی با ملت فلسطین می خواند.
آن هم در باره ی رهبر دیکتاتوری که نه تنها مردمان کشورش را قربانی جاه طلبی های خود نمود، با جنگ تحمیلی به ایران جان بسیاری از جوانان این سرزمین را گرفت و خرابیهای غیر قابل جبرانی را به وجود آورد.

در حالی که هنوز مصدومان بمبارانهای شیمیایی صدام بر روی دوش همرزمان دیروز به خاک سپرده می شوند، فلسطینی ها در نابلس و غزه در اعتراض به حکم اعدامش تظاهرات اعتراض آمیز برگزار می کنند.
جالب است که روزی ما صدام را امریکایی و کافر می خواندیم و لعنش می کردیم و امروز فلسطینی ها او را حامی خود و قهرمان عرب و دشمن آمریکا می خوانند و در سوگش اشک می ریزند.

اما دلم من آنچنان که برای بریدن سر حیوانی می لرزد، برای کج فهمی انسانهایی که چشم خود را بر حقیقت موجود بسته اند به درد می آید. از خود پرسیده ایم که آیا چچن سرزمین مسلمانان نیست؟ مبارزان مسلمان (ببرهای تامیل) سریلانکایی چرا مورد حمایت واقع نمی شوند؟
ولی از همه ی اینها مهمتر برای من و اساسی ترین و اولین پرسش دراین باره اینست: منافع مردم ایران فدای چه می شود؟

پاورقی:
» احمدی نژاد در دیدار مسوولان هیات های بازرسی انتخابات مدعی شده است که دولت هيچ اصراری به رأی آوردن شخص يا گروه خاصی در انتخابات ندارد. [+]
استفاده از کلمه ی "اصرار" در این جمله به واقع بیان کننده ی نیت و خواست واقعی ایشان است. گرچه ممکن است کمی سخت گیرانه بنظر برسد اما نمی توان به شکل ادای این چنین جملاتی توجه ننمود.

» سناریویی به نام زهره [+]
پیگیری دقیق خبرهای مربوط به انتشار فیلم روابط جنسی زهرا امیر ابراهیمی شبهات پیرامون این جریان را افزایش می دهد. اظهار نظر نماینده مجلس [+] و معاون دادستان کشور [+] درنوع خود جالب توجه است.

واقعه تاسفباری بود شاید. همانگونه که پیشتر هم نوشتم نه نفس کاری که صورت گرفته است که کمتر رابطه ی جنسی اینچنینی بدون برقراری ارتباط عاطفی رخ نمی دهد که پخش این فیلم با هر انگیزه ای هم که صورت گرفته باشد. آن هم با توجه به فیلم و جزئیاتی که می تواند به وجود یک رابطه ی نسبتا عمیق عاطفی تاکید نماید.

اما موضوع فیلم رابطه ی جنسی زهرا امیر ابراهیمی را از منظر دیگری نیز می شود بررسی کرد. با طرح این پرسش که چه اتفاقی رخ داد که ناگهان این موضوع به خبر اول بازار داغ شایعه ی ایران و سپس رسانه های رسمی تبدیل شد؟
شاید جذابیت موضوع و وجود یک نوع بیماری عمومی در مورد روابط جنسی در جامعه ی ایران از عمده دلایل آن است. اما اینبار دامن زدن رسانه های جمعی رسمی که پیش از این به شدت از ورود به اینگونه اخبار خودداری می کردند سوالاتی را در ذهن ایجاد نمی کند؟
بحث از "تئوری توطئه" نیست لکن بی شک این خبر بیش از 10 روز است که توجه افکار عمومی را به خود اختصاص داده و هر روز ولع و حرص کسب آگاهی در این مورد فزونی می یابد.
ده ها و شاید صدها هزار نسخه از این فیلم تکثیر شده و در اختیار مردم قرار دارد. بمب خبری زهرا امیر ابراهیمی بازیگر نقش زهره در سریال نرگس همه چیز را تحت شعاع قرار داده است.

اخبار مربوط به پرونده ی هسته ای ایران، انتخابات خبرگان و شوراها، وضعیت نابسامان اقتصادی، تغییرات سوال بر انگیز کابینه ی احمدی نژاد و اختلافات مجلس و دولت در برابر این فیلم خصوصی جذابیتی ندارند.
این موضوع را اگر یک سناریو از پیش طراحی شده ندانیم -که برای سناریو بودنش مدرکی هم نداریم!- یقینآ آزمایشی بود که حتی رسانه های نسبتا مستقل از آن سربلند خارج نشدند. شاید باید اعتراف کرد که همه ی ما در این بازی شریک بودیم و به شکلی بازنده ی آن.
بازی که درآن، چه به جانبداری و چه علیه این اقدام موضع گرفته باشیم بازنده آن در نهایت امیر ابراهیمی و هزینه اش توسط مردم ایران پرداخت خواهد شد.
هزینه ی بی توجهی به رخدادهایی که سرنوشت آنها را رقم می زنند و شاید به سوی شرایط خطرناکی سوق می دهند.
اگر چه دیر شده اما شاید با اتخاذ استراتژی "سکوت همگانی" در برابر این مسئله، ضمن کمک به زهرا امیر ابراهیمی جریان نسبتا مستقل اطلاع رسانی را به حالت عادی خود بازگردانیم.
پاورقی:
* زهرا امیر ابراهیمی نقش "زهره" را در سریال "نرگس" بازی می کرد.

متن زیر در قسمت نظرات مطلب او یک فرشته نبود با امضای "ش.روزبه" در دفاع از زهرا امیر ابراهیمی نوشته شده بود که با اندکی تخلیص و تصحیح در زیر می آید. نقل این مطلب به معنای موافقت با همه ی موارد مطروحه در آن نیست.

شایعه در زبان است و شکست آن زمانی میسر میباشد که آن را از دریچه ی عقل ، انصاف و کمی احساس عبور دهیم .چند روزیست که متاسفانه شایعاتی را در رابطه با دوست گرامیم -خانم زهرا امیر ابراهیمی- می شنوم و فقط سکوت و سکوت .
روزها گذشت و این هیولای بزرگتر شد."تاریخم به من می گوید مردمانت ، مهرورز وهمنوع دوست بودند " ولی اکنون …به جزئیات نمی پردازم، از فرض می گویم نه از حتم:
اول آنکه صحت داشته باشد که خدا داند که ما درهر خاکی باشیم و از هر دین، هم معنای احساس را می دانیم و هم درآغوش گرفتن را؛ و بهتر میدانیم که این در حریم شخصی گنجانیده می شود و وای بر کسانی که تعددی می کنند و بی حرمتی.
دگر آنکه صحت نداشته باشد. خلاصه آنکه افسوس بر کم نظری و دهن بینی . تهمت و غیبت چه گناهان حتما کوچکی هستند. هفته ها میگذرد و پاییز ریشه دارتر و سکوتم قوی تر و نزدیک به فریادی بلند. به لب رسید جانم که هر چه منتظر واکنشی از دوستم هستم ولی هیچ نمی بینم و این فشاری دو صد چندان است .
میدانم اگر غیرتی در شما ایرانیان مانده باشد، چه رنگ به روان خویش می بینید زمانی که حتی به دروغ خبر خودکشی دوستتان را می شنوید، که صد ها بار ریختم وباز بلند شدم. سخن کوتاه .این نامه را خطاب به دو شخص نوشتم:

اول دوست هنرمندم " خانم زهرا امیرابراهیمی" :
شما بازیگری جوان وبا استعداد هستید و روزهای روشنایی را مانند دگر جوانان در راه، برخی از مردم ایران عزیز ما، یادداشت های روزمرگی خود را به دلایل سختی های اجتماعی و ... ،فراموش کرده اند چه رسد به روابط صحیحشان با دیگران ودرک روح هنرمندان که به نوعی هدایت کننده شان هستند.
ازتو ای زهرا خواهشمندم که به راه خود ادامه دهی و من به نوبه خود از شما زودتر انتظار داشتم که با مردمتان حرف بزنید. ادامه دادن کارتان در عرصه هنر، بالاترین جوابست به نامردمان .

دوم شما مردم! چه عادلانه است که در مواقعی خود را در جایگاه طرف مقابل خویش بنگریم که این دور از تصور نیست برای هر یک از ما آدمیان و بعد اجازه قضاوت در وجود خویش دهیم چه رسد به قضاوت در جامعه.
هر یک از ما آدمیان لحظاتی داریم که به حیطه ی خصوصی ما ربط دارد، فکر میکنم که از آن مواظبت می کنیم وبه حریم دیگری هم نباید کاری داشته باشیم .
البته در هر جامعه ای تکنولوژی به وفور دیده میشود ولی در سرزمین ما این مطلب ثابت شده که قبل از آمدن تکنولوژی باید فرهنگ استفاده از آن آموزش داده شود . ما ایرانیان معاصر عادت داریم که همه چیز را برای استفاده منفی استفاده کنیم .
مثل همان مثال معروف کاربرد چاقو ، چه زیباست که ما فقط با آن سر میبریم با اینکه میدانیم میوه بهتر است .اگر کمی با هم در وجود خویش سکوت کنیم و به آن دروغ نگوییم راه ها روشن است و تاریکی بی معنا.
از هر یک از هموطنان با غرور خواهشمندم که از پخش این گونه بی حرمتی ها جلوگیری کنند و نه در فکر ارضای حس کنجکاوی خویش .

دیشب برای اولین بار شاید بدون پیش زمینه از فیلمی که می خواستم ببینم، به تماشای "تقاطع" ابوالحسن داوودی رفتم. بنظرم که فیلم خوبی بود با ضرب آهنگ نسبتا تند و یک داستان شسته رفته و بدور از شعار زدگی.
تقاطع یک روایت سینمایی با محوریت بخشی از مسائل اجتماعی امروز ایران است. آدمهایی که بدون آنکه بدانند، بر زندگی هم تاثیر می گذارند و اجتماع بیماری که از ایجاد رابطه و درک متقابل بین اعضایش ناتوان است.
در این فیلم همه به نوعی قربانی اند، قربانی مناسبات اجتماعی و باید و نبایدهای عرفی. شاید حسن فیلم درعدم ابراز و هواداری ازدیدگاه و مانیفست خاصی باشد. نه نگاه سنتی را بشکل تمام عیار خود تقبیح می نماید و نه زندگی مدرن را یکسویه می ستاید.
گرچه پس از تماشای فیلم بنظرم آمد باید در این مورد مفصل بنویسم اما حالا حوصله ام تا همین مقدار قد می دهد و بس.

داستان زهرا امیر ابراهیمی بازیگر نقش زهره در سریال نرگس و فیلم مستهجن -س ک س ی- منتسب به او از موضوع داغ این روزهاست. یک هفته ای می شود در این مورد می دانم اما سکوت کردم .بیشتر به این دلیل که مطرح کردن برخی مسائل، حتی از دید انتقادی، می تواند آثار بدتری داشته باشد تا بیان ننمودنش.

اما حالا بیایید دو پیش فرض را در نظر بگیریم: اول آنکه فیلم مذکور متعلق است به خانم امیر ابراهیمی. چه کسی تصدیق نمی کند که ایشان حق دارد از خصوصی ترین روابطش هم فیلم بگیرد. عمل ایشان در فیلم هم جای هیچگونه انتقادی ندارد.
تنها قسمت دردناک ماجرا انتشار فیلم است که البته -شاید- قصوری متوجه زهرا امیر ابراهیمی نباشد. در این مورد براحتی هم می توان مقصر را یافت و مجازاتش کرد.

فرض دوم اینکه همانگونه که زهرا امیر ابراهیمی اعلام نموده، این فیلم متعلق به ایشان نیست. حالا فهمیدن آنکه کدام انسان بیماری، شیطنت کرده و فیلم را به ایشان نسبت داده می تواند قابل توجه باشد. بد نیست از طریقی -مثلا با تعیین جایزه- فرد مذکور را یافت و برابر قانون مجازاتش کرد.
همچنین اگر فرض دوم درست باشد، بد نیست چند تن از دوستان این فیلم را ببینند و اعلام کنند که متعلق به ایشان نیست. شاید به شکلی از مشکلات احتمالی زهرا امیر ابراهیمی کاسته شود.

پاورقی:
» لینکهای فیلم تقاطع [شناسنامه] [آلبوم تصویری] [علی قدیمی]
» نبش قبر زندگی چهره ها [پوتین]
» مسئله خصوصی یک زن یا حق مسلم ملی ؟ [حرفه؛خبرنگار]

گرچه این روزها مشغله ام زیاد است و حس و حال خوبی هم ندارم اما نتوانستم به لطف پویاهه، افتخار اولین نویسنده ی میهمان وبلاگ "بچه های پنجشنبه" بودن را از دست بدهم.
پویاهه در اولین مطلبش در این وبلاگ می نویسد:
«از بعد از ظهر بعد از مدرسه، که زودتر تعطیل می شد از بقیه روزها، از سنتور زدن امیر و تنبک زدن من و "هر که دل آرام دید . . . "، از عصر گردی های دسته جمعی و قرارهای روبه روی بین الملل، از گیتار علی و شعرهای رضا و شاملو " همیشه عاشق صبوره . . . "، همه به یادم مانده. به یادمان مانده.»
فعلا علی ،رضا و پویا می نویسند تا کم کم این بچه ها جمع بشوند دور هم به رسم قدیم. حیف که نمی شود آنجا قلیانی چاق کرد و جگری خورد و از سرخوشی فریادی زد. شاید هم به لطف پیشرفت تکنولوژی روزی بشود.

بارسا شاید به بدترین شکل ممکن مقابل چلسی به تساوی رسید. گل خوردن در دقیقه ی 92 بازی واقعا زجرآور است. آنهم از تیمی همچون چلسی. در میان اعضای این تیم بیش از همه از دروگبا و مورینییو -که اتفاقا مربی فوق العاده ایست- بدم می آید.
بازی رونالدینو هم همچون چند بازی گذشته واقعا ناامید کننده بود. حتی در حد بازیکنان متوسط بارسا نیز ظاهر نشد. پس از شکست مقابل رئال و چلسی در بازی رفت، این مساوی بیشتر آزاردهنده شد.

پس از این بازی بار دیگر فیلم " برباد رفته" را تماشا کردم. واقعا که حس و حالم هم به فضای این فیلم می آمد.
با اینکه بیش از 5 بار فیلم را دیده ام اما هنوز نتوانستم با شخصیت اسکارلت ارتباط برقرار کنم. نمی دانم در پس این مغز آشفته و عشق بیمارگونه اش چه چیزی نهفته است و اینچنین جذابش می کند.
شاید نوعی سرکشی و چهارچوب شکنی که گاهی به بی قیدی نیز تنه می زند. و البته همراه با کمی "لوسی" دوست داشتنی.

نوشته بودند که کدیور و حجاریان را از استادی دانشگاه تهران محروم -کلمه ی اخراج شایسته ی هیچ استادی نیست- نموده اند و شاید هم دانشگاه را از ایشان. جای تعجب بود که چگونه این همه مدت حضور این اساتید را تحمل کرده اند.
بالاخره دولت هفتاد میلیونی که پس از گذشت یکسال به این مطلب پی برده که -حدافل- 3 وزیر ناکارآمد داشته بایدهر روز خبر خوشی را به ملت بدهد. اخراج اساتید منتقد و عدم ثبت نام دانشجویان فعال سیاسی را هم می توان خبر خوش علمی دانست.
بعید می دانم با روند موجود در پایان 4 سال از وزرای معرفی شده ی ابتدایی کسی در کابینه بماند جز چند نفر مقرب درگاه و شاید به همین ترتیب استاد مستقل و دانشجوی منتقدی در دانشگاه ها.