October 2005 Archives

چند روز پیش درمورد تجاوز یک پدر به دخترش خواندم و اینکه دادگاه در این مورد قرار وثیقه یک میلیون تومانی برای پدر صادر کرده که با پرداخت پدربزرگ دختر،پدر آزاد شده است.یاد دو موضوع افتادم.یکی برمی گردد به بیش از یک دهه پیش و دومی مربوط است به سال گذشته.یادم می اید کوچکتر که بودیم صدا و سیما برنامه ای در مورد فساد و بی بندباری در غرب پخش می کرد-دقیق یادم نیست ولی فکر کنم اسم برنامه سراب بود-.در این برنامه داستان دختری که در ۱۸ سالگی از دوست همکلاسش حامله شده بود را با مزمت بسیار نقل میکرد ویادر مورد ترانه ی یک موسیقی که در آن پدربه دخترش تجاوز می کند و دخترپدرش را به قتل می رساندصحبت می کردندو بشدت انتقاد می شد که چرا این آهنگ پر فروشترین آلبوم آن سال امریکا شده است.

بحث در مورد سکس و مسایل جنسی از آن مقولات مغفول مانده ی جامعه ماست.مغفول دو عامل اول نوع روابط اجتماعی حاکم بر جامعه که به شدت متاثر از سنت و مذهب در ایران می باشد تا جایی که بر مباحث علمی نیز تاثیرگذار است.و دوم مرامنامه ی حکومت در مقولاتی که جامعه-و بخصوص طبقه روحانیت- ممکن است نسبت به آن واکنش منفی نشان دهد.در این موارد حکومت سعی می نماید-حتی بر خلاف مصلحت جامعه-از بروز تنشهای اجتماعی با طبقه ی سنتی جلوگیری نماید.پرواضح است که مورد دوم رابطه مستقیمی با عامل اول دارد.
با این وجود نگاه و بینش روشنی در جامعه جوان ایران در حال شکل گیری است که می تواند به حل بحران جنسی در ایران کمک نماید و آن چراکه به زعم من آنارشیسم جنسی می دانم مهار و یا کنترل نماید.باید در این مورد بیشتر دانست و بیشتر نوشت.آگاهی تنها راه نجات است.

وقتی مطلب"دختر گفت من فروشی هستم" را که برگرفته از یک ماجرای واقعی بود،نوشتم نظرات گوناگونی در مورد آن بیان شد.بسیاری از آنها خود نگاهی گذرا اما عمیق براین جریان بودند.از منظر سیاسی ، اجتماعی و حتی مذهبی.ولی در این بین دونظر از جنس بقیه نبودند.نظرات آبدارچی و سعید بیراس.تا جایی که متهم مان کرده اند به عدم آگاهی ازاسم آلت تناسلی خود و توهین به شغل شریف روسپیگری.در این نوشته نظر بیراس و پاسخ من آمده است.
سعید بیراس نظرداده است:«برای من همیشه این قضیه سوال بوده که اصولا چرا با مسئله زنان و دختران روسپی اینقدر تلخ و هیجان زده برخورد می شود. در تمامی جوامع این مسئله به صورت بیزینسی لااقل اگر نه محترمانه - بلکه به چشم شغلی نگاه می کنند. اما در اینجا آن را فاجعه می دانند و این نیز گمان می کنم از صدقه سری بیست و هفت- هشت سالی است که حکومت مردم را در کمپلکسهای مختلفی منجمله این مسئله قرار داده است.

دیروز در دانشگاه موضوع تاسف باری را دیدم و شنیدم.یکی از دوستانم با نشان دادن خانمی که در محوطه ی دانشگاه گشت می زد،اشاره کرد که ایشان دانشجو نیستند و برای یافتن طعمه به اینجا می آیند.منظورش را از طعمه نفهمیدم و خواستم بیشتر توضیح بدهد.با خونسردی تمام گفت:"در یک جمله بخواهم توضیح بدهم اینکه ایشان خانم رئیس است و این دخترهایی که همراهش هستند به نوعی خود جنس".